Die Fledermaus

The Dark Knight Rises, de beste film aller tijden? Volgens filmbijbel IMDB mag de film met, op het moment van schrijven, een 9.0 in ieder geval aanspraak maken op die titel. Niets minder dan die titel zal dan ook als meetlat dienen voor het oordeel dat we over deze film vellen.

Angstaanjagend is het dat The Dark Knight Rises, ondanks de gebruikelijke verkleedpartijen en hightech sci-fi snufjes, een rake afspiegeling vormt van de realiteit. Wat intrigeert is de gelijkenis tussen de film en de huidige situatie in Syrië. De opnames waren al begonnen op het moment dat in Syrië burgers en gezagsdragers tegen elkaar worden opgezet, dat grenzen tussen goed en kwaad vervagen en dat steden tot de grond toe worden afgebroken. Het fingerspitzengefühl voor de huidige tijdsgeest heeft de herinnering aan het vorige deel van de trilogie, The Dark Knight, echter niet kunnen uitwissen.

In beide delen wordt Gotham City geteisterd door de snode plannen van een superschurk, maar waar het plan van The Joker ‘in eenieder schuilt een slecht mens’ treffend wordt geïllustreerd door de veerbootscène, daar mist Bane zijn plan ‘geen wanhoop zonder hoop’ een gezicht. Door de ontbrekende emotie van de bevolking van Gotham mist de film een psychologisch effect dat je bij de keel grijpt en dat de film nodig had om boven het traditionele ‘held vs. boef’-genre uit te stijgen. Bane legt het bovendien af tegen The Joker, die door de tragische dood van diens vormgever mythische proporties heeft gekregen. Waar The Joker een geniale gestoordheid etaleert en dit combineert met humor, charisma en persoonlijkheid, daar hanteert Bane zonder overtuigend ideaal de botte bijl middels brute kracht en buitensporig geweld.

De aandacht die aan het begin van de film aan karakterontwikkeling wordt besteed is, zeker voor een superheldenfilm, ongebruikelijk lang. Hoewel Spiderman ook al jaren ontevreden is met zijn beroepskeuze, wordt de worsteling van Batman naar een hoger niveau getild door de overtuigende betrokkenheid van butler Alfred. Bovendien mist Spiderman het rauwe randje dat deze Batman-reeks juist zo typeert.  Die rauwheid wordt node gemist in de scènes in De Put, die voor hel op aarde moet doorgaan, maar in vergelijking tot de Panamese gevangenis uit Prison Break op een wellnessresort lijkt. Als we dan ook nog moeten concluderen dat de ontknoping ook door Dan Brown geschreven had kunnen zijn en het einde weliswaar typisch Nolan is, maar de finesse van Inception mist, wordt het tijd om de kritische bril af te zetten.

Regisseur Christopher Nolan heeft ons het laatste decennium met The Prestige, The Dark Knight en Inception maximaal verwend, waardoor wij zijn verworden tot fijnproevers van de meest kritische soort. Met The Dark Knight Rises levert hij wederom een meesterwerk af. Een meesterwerk waarbij de gemiddelde Hollywoord-blockbuster die aan ons voorbij trekt verbleekt. Het is een prachtig epos en een waardige afsluiter van een imponerende trilogie. Maar The Dark Knight Rises uitroepen tot beste film aller tijden, dat hoeft voor mij niet.

About these ads
Getagged , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: