Eén keer per jaar nodigt Google Search Engine Optimizers (SEO’s) uit om bij de zoekgigant in de keuken te kijken. Een SEO is een wiskundig genie die van zijn cijferfetisjme zijn beroep heeft weten te maken. Zijn Magnum Opus, het kraken van het Google-algoritme. Het beïnvloeden van de zoekresultaten, zodat zijn baas een nulletje meer verdient. In de keuken van Google krijgen ze een glimp van het geheim. Go ahead. Take it. It’s yours. De ontdekte manipulatie-openingen worden door de gatenvullers van Google weer vakkundig dichtgesmeerd. Een georganiseerde strijd tussen topingenieurs en briljante vakidioten. Strijden om er samen beter van te worden. Prachtig. Dat verdient meer dan een richtlijn. Dat verdient lof. Niet reprimeren, maar feliciteren.

Voor iedere jaarwisseling koop ik een paar sigaren. In een klein sigarenwinkeltje. Een oud winkeltje uit een tijd dat roken nog gezond was. Zo’n winkel zonder digitale bezoekerteller, zonder alarmsysteem, maar met een belletje bij de deur. En met een antieke eigenaresse, die de eerste sigaren nog zelf bij Fidel heeft opgehaald. Zo’n eigenaresse die pas een kwartier na het belletje de winkel binnenkomt om te kijken of ze inderdaad een belletje hoorde. Een kwartier waarin alles in het winkeltje voor het grijpen ligt. Alles. Maar je doet niks. Helemaal niks. Gewoon, omdat je nu eenmaal niet steelt. En al helemaal niet van oude vrouwtjes.

Vijf cijfers verderop. Daar lag ie. Voor het grijpen. Vijf cijfers verwijderd van de plek waar die vorig jaar lag. Een jaaroverzicht, voorgelezen door Hare Majesteit de Koningin. Er was geen strijd. Geen ethiek. Geen hack. Louter mediageilheid. Ons oude vrouwtje is slachtoffer geworden van digitale graaiers. Een graai om aandacht onder het mom van ’s lands veiligheid. Dat verdient meer dan een richtlijn. Dat verdient straf. Go ahead, Ivo. Take them. They’re yours.

Volgend jaar zetten we de kersttoespraak weer online. Weer vijf cijfers verder. En we blijven er af. Want kersttoespraken hacken, dat hoeft voor mij niet meer in 2013.

Angstaanjagend is het dat The Dark Knight Rises, ondanks de gebruikelijke verkleedpartijen en hightech sci-fi snufjes, een rake afspiegeling vormt van de realiteit. Wat intrigeert is de gelijkenis tussen de film en de huidige situatie in Syrië. De opnames waren al begonnen op het moment dat in Syrië burgers en gezagsdragers tegen elkaar worden opgezet, dat grenzen tussen goed en kwaad vervagen en dat steden tot de grond toe worden afgebroken. Het fingerspitzengefühl voor de huidige tijdsgeest heeft de herinnering aan het vorige deel van de trilogie, The Dark Knight, echter niet kunnen uitwissen.

In beide delen wordt Gotham City geteisterd door de snode plannen van een superschurk, maar waar het plan van The Joker ‘in eenieder schuilt een slecht mens’ treffend wordt geïllustreerd door de veerbootscène, daar mist Bane zijn plan ‘geen wanhoop zonder hoop’ een gezicht. Door de ontbrekende emotie van de bevolking van Gotham mist de film een psychologisch effect dat je bij de keel grijpt en dat de film nodig had om boven het traditionele ‘held vs. boef’-genre uit te stijgen. Bane legt het bovendien af tegen The Joker, die door de tragische dood van diens vormgever mythische proporties heeft gekregen. Waar The Joker een geniale gestoordheid etaleert en dit combineert met humor, charisma en persoonlijkheid, daar hanteert Bane zonder overtuigend ideaal de botte bijl middels brute kracht en buitensporig geweld.

De aandacht die aan het begin van de film aan karakterontwikkeling wordt besteed is, zeker voor een superheldenfilm, ongebruikelijk lang. Hoewel Spiderman ook al jaren ontevreden is met zijn beroepskeuze, wordt de worsteling van Batman naar een hoger niveau getild door de overtuigende betrokkenheid van butler Alfred. Bovendien mist Spiderman het rauwe randje dat deze Batman-reeks juist zo typeert.  Die rauwheid wordt node gemist in de scènes in De Put, die voor hel op aarde moet doorgaan, maar in vergelijking tot de Panamese gevangenis uit Prison Break op een wellnessresort lijkt. Als we dan ook nog moeten concluderen dat de ontknoping ook door Dan Brown geschreven had kunnen zijn en het einde weliswaar typisch Nolan is, maar de finesse van Inception mist, wordt het tijd om de kritische bril af te zetten.

Regisseur Christopher Nolan heeft ons het laatste decennium met The Prestige, The Dark Knight en Inception maximaal verwend, waardoor wij zijn verworden tot fijnproevers van de meest kritische soort. Met The Dark Knight Rises levert hij wederom een meesterwerk af. Een meesterwerk waarbij de gemiddelde Hollywoord-blockbuster die aan ons voorbij trekt verbleekt. Het is een prachtig epos en een waardige afsluiter van een imponerende trilogie. Maar The Dark Knight Rises uitroepen tot beste film aller tijden, dat hoeft voor mij niet.

In tijden van crisis de broekriem aanhalen is blijkbaar een exclusieve plicht die alleen Jan Modaal ten deel valt. De bonuscultuur viert nog immer hoogtijdagen en waar er, al dan niet vanuit overheidswege, op de variabele bonus beknibbeld dient te worden, wordt deze moeiteloos onderdeel gemaakt van de vaste salariëring. Bovenop de reguliere jaarlijkse verhoging natuurlijk. Op die manier hoeven de hoge heren niet hun boot te verkopen, hun tweede huis aan de Côte d’Azur onder te verhuren of hun kreeft in de supermarkt te kopen in plaats van vers in te laten vliegen uit een exotisch oord.

De nieuwsberichten over salarisverhogingen aan de top en de bezuinigingsplannen van het kabinet worden soepel in één journaaluitzending aan ons medegedeeld. Woedend zijn we.

Met de verkiezingen in aantocht heeft iedere politieke partij zich bovendien weer gebogen over een aantal nieuwe bezuinigingsinitiatieven. Zo ook ‘s lands grootste partij, de VVD. Na een aantal commissievergaderingen, brainstormsessies en debatten is het oog gevallen op het potje voor ontwikkelingssamenwerking. Waar het Kabinet Rutte I in 2011 de ontwikkelingssamenwerking al wist te verlagen van 0,8% naar 0,7% van het Bruto Nationaal Product, stelt de VVD, bij monde van Stef Blok, nu voor om het budget met tweederde te verminderen, van 4,4 miljard naar 1,4 miljard euro per jaar.

Als we de peilingen mogen geloven schommelt de VVD ergens rond de 30 zetels. Ruim 1,5 miljoen burgers kunnen zich blijkbaar vinden in de bezuiniging op ontwikkelingssamenwerking. Op die manier hoeven we immers niet onze boodschappenauto te verkopen, de wintersport in Val Thorens te schrappen of onze krabsalade bij de Lidl te halen in plaats van vers bij de visboer.

De VVD denkt graag met de burgers mee. Charlie Aptroot wil het geld dat we volgend jaar niet meer enkele reis naar Burundi sturen investeren in te asfalteren kilometers. Zo is de burger na het werk 10 minuten eerder thuis. In Burundi leren kinderen in een schooltje, op twee uur lopen van hun dorp, over de welvaart in Nederland en het beleid van haar regering. Woedend zijn ze.

Bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Volgens mij hoeft dat niet.

In de aanloop naar het EK in 2008 speelde het Nederlands Elftal op zijn zachts gezegd als een natte krant. De bondscoach op dat moment heette Marco van Basten. Gedurende vier jaar wierp hij zich op als het boegbeeld van de Hollandse School. Op een enkel experiment met een ruit op het middenveld na, trad Nederland aan in een 4-3-3 formatie. Dat dit resulteerde in resultaatvoetbal zonder resultaat deed niet ter zake. Nederland hoort met buitenspelers te spelen.

Toch herinneren we ons Marco van Basten als de bondscoach die op een eindronde de voetbalgrootmachten Frankrijk en Italië deklasseerde. Als de bondscoach die soeverein overeind bleef in de immer terugkerende ‘Poule des doods’. Tijdens de voorbereiding van Euro2008 vroeg Ruud van Nistelrooij of Marco even naar zijn kamer wilde komen. Daar zaten de sterspelers van dat Nederlands Elftal te wachten en zij spraken de legendarische woorden: ‘Bondscoach, Marco, we gaan het anders doen.’ Het heeft twee magistrale wedstrijden gekost om Marco het 4-5-1 systeem uit te leggen, maar tegen Rusland bleek dat hij het toch niet helemaal had begrepen.

Bert begreep het wel. Hij perfectioneerde het systeem tot het finalewaardig was. Maar na vier jaar is het systeem aan slijtage onderhevig. Als zelfs de Denen en Bulgaren een passend antwoord klaar hebben, wordt het tijd om een nieuwe vraag te stellen. Het wordt tijd dat iemand Bert op z’n kamer roept, maar wie? Aanvoerder Van Bommel staat zelf ter discussie, de meest ervaren international Van der Vaart is bankzitter en uitblinker Sneijder heeft gezien zijn tatoeages geen verstand van stijl, laat staan speelstijl.

Het schijnt dat Bert al bij iemand op de kamer is geweest. Joris Mathijssen, stille wateren hebben diepe gronden. Na de verloren wedstrijd tegen de Bulgaren heeft Joris de nieuwe speelwijze aan Bert uitgelegd. Bert begreep het niet en vroeg Joris om in het veld het voortouw te nemen. Groot was dan ook de paniek toen Mathijssen niet op tijd fit was voor de wedstrijd tegen Denemarken. Bert viel noodgedwongen terug op het oude systeem. In de slotfase probeerde hij nog de aanwijzingen van Joris door te voeren. Van Persie en Huntelaar samen. Van der Vaart als controleur. Kuijt als rechtsback. Maar zonder Joris werd het een chaos.

Om de ‘Poule des Doods’ deze keer te overleven moeten we winnen van onze aartsrivaal, onze angstgegner. Maar angst voor de wedstrijd tegen Duitsland? Volgens mij hoeft dat niet. Joris is terug.

Onlangs gaf G500-voorman Sywert van Lienden in DWDD, en elk ander willekeurig programma, een voorschotje op wat we maar even hun campagne zullen noemen. De G500 gaat politici aan hun woord houden. Voor een uitzendinggemist-filmpje van Henk Bleker zie je voortaan in de commercialtijd enkele oude uitspraken van Henk. Vreemd, want Henk Bleker is waarschijnlijk de reden dat je de uitzending in eerste instantie had gemist. Maar, willen we eigenlijk wel dat onze politici zich aan hun woord houden?

Wim Kok werd in de jaren ’90 door Bill Clinton geroemd als voorloper van ‘The Third Way’. In goed Nederlands: de overlegeconomie of het poldermodel. Zoals Clinton al zei: ‘Kok didn’t know how to label it’. Nederland was in de wereld een lichtend voorbeeld van hoe partijen met tegengestelde belangen gezamenlijke doelen bereikten. Anno 2012 actueler dan ooit. Heeft u ‘Over de eigen schaduw heen springen’ geturfd? Door te overleggen, door te marchanderen met het eigen program, door een beetje draaien bereiken we consensus. Coalitievorming heet zoiets. Gelukkig begrijpt Sywert ook dat wanneer 150 zetels worden verdeeld over 11 partijen er pas coalities ontstaan als politici zich juist níet aan hun woord houden. ‘Maar het gaat om de campagnetijd’, vertrouwde hij Mathijs van Nieuwkerk toe.

In het beruchte ‘u kijkt zo lief’- debat in de aanloop naar de verkiezingen in 2010 stonden Rutte en Balkenende naast elkaar. Willekeur? Vrienden? Matchende stropdassen? Nee, coalitievorming. Coalities worden niet na de verkiezingen in elkaar gedraaid door een tot informateur benoemde oud-premier, maar gesmeed tijdens campagnes. Er is maar één politicus die tijdens de campagne voet bij stuk houdt. Geert Wilders, 65 blijft 65. U weet inmiddels hoelang dat stand heeft gehouden na de verkiezingen. Is Geert dan de politicus nieuwe stijl, de rechtschapen campagnevoerder zoals de G500 het graag ziet?

De G500 gaat ook infiltreren in de traditionele partijen en van daaruit haar invloed uitoefenen. Divide et impera, verdeel en heers! Gemiste kans als je dan niet meteen Dibi, Bleker en Jacobi het lijsttrekkerschap bezorgt. Wellicht gaan we binnenkort meer zien van de invloed van de G500. Zij gaan sympathiserende politici bewegen om een oranje stropdas te dragen. Eén politicus heeft tijdens het verantwoordingsdebat al gehoor gegeven aan deze oproep. U raadt het al. Geert Wilders.

De G500. Voor mij hoeft het niet.

Dit demonstreerde hij onlangs bij Pauw & Witteman door, begeleid door een gitaar, de speech van zijn leven te geven. Een speech waar Barack zelve zich niet voor zou schamen. Zijn verhaal begon klein en ingetogen, maar stoomde als Bach in zijn hoogtijdagen op naar een overweldigend slot. Johan nam ons mee naar een land waar je mag dromen. Een land om van te dromen. Een land waar geen problemen zijn, maar louter kansen. Johan wil die kansen benutten. De campagne van Johan Fretz voor de verkiezingen van 2025 waren begonnen.

Gerdi Verbeet zat aan tafel. Ze luisterde, ze smolt, ze gleed van haar stoel van opwinding. Johan gleed ook van zijn stoel, van verbazing. Nadat hij zijn speech had gegeven, zijn zorgvuldig in elkaar gezette speech van zijn leven, sprak Gerdi Verbeet over het falen van de politiek. Volgens Gerdi weten politici niet welke problemen er daadwerkelijk leven bij de burgers. Het was bedoeld als een duwtje in de rug voor Fretz, maar ze duwde hem de afgrond in. Johan zijn verhaal ging over dromen, over kansen. Het ging over alle mogelijkheden die dit land ons biedt, maar het ging niet over problemen. Juist niet.

Johan greep niet in. Als de voorzitster van de Tweede Kamer aan je voeten ligt, hou je je mond. Maar zijn ogen vulden zich met paniek. De confrontatie met de oude politiek was hard. Daar, bij Jeroen en Paul, waar de macht van de politiek en de media elkaar ontmoeten, heeft hij gevochten. Zijn hoop werd politiek correct de grond in geboord. Holle retoriek is prima. Mooi zelfs. Het kan me niet hol genoeg zijn, maar het moet wel werken.

Op de slotvraag van Jeroen Pauw ‘waarom pas in 2025′ antwoordde Johan dat hij gaat leren wat hypotheekrenteaftrek is. Een premier hoort immers te weten wat dat is. Ik weet wat de hypotheekrenteaftrek is. Een groot probleem.

Fretz for president? Voor mij hoeft het niet.

Geen middenveld kan zonder. Door de rots in de branding kan het team excelleren. Iedere weldenkende coach posteert een speler met bovenstaande kwaliteit op het middenveld, met het puntje naar achter natuurlijk. Zij het niet de coach van Quickboys. Die zette zijn loopwonder in de spits.

Dirk aardde daar prima. Na een paar jaartjes FC Utrecht en Feyenoord bereikte hij de absolute top bij Liverpool. De uitvinders van het voetbal uit Engeland merkten al snel op dat die blonde Hollander toch niet de goalgetter was waar ze hem voor aanzagen. Niet alleen spitsen als Torres en Suarez, maar ook mindere goden als Carrol en Bellamy stonden hoger in de pikorde dan Dirk. Ook in het Nederlands Elftal prevaleerden diverse bondscoaches andere spelers boven Dirk voor de spitspositie.

Puur op mentaliteit wist Dirk echter immer een basisplekje voor hemzelf veilig te stellen. Veelal aan de rechterkant als hangende rechtsbuiten. Op basis van inzet kwam hij nog menig linksback voorbij en ook de eindpass was niet beroerd. Maar Dirk is inmiddels 31 jaar en niets menselijks is hem vreemd. De snelheid neemt een beetje af, het oneindige arbeidsethos blijkt eindig en wat moet je dan met Dirk Kuyt? Bij Liverpool houdt hij inmiddels de voor Andy Carrol bestemde plek op de bank warm. Geen wonder dat oude liefde Feyenoord naar zijn diensten hengelt. Afbouwen in Nederland valt niet mee als je niet de zegen hebt van voetbalopiniebepaler Derksen. Deze ziet geen heil in de komst van Kuyt. En als je al niet meer goed genoeg bent voor Feyenoord, wat heb je dan in de zomer te zoeken op een trainingveldje in Kharkov, Oekraïne? Bert schijnt het zich af te vragen.

Maar Bert moet niet piekeren, die moet Dirk selecteren. De slijtage is het legitieme excuus om de kapitale fout van een kwart eeuw geleden te herstellen. Te langzaam voor een rechtsbuiten, maar snel genoeg voor een controleur. Strootman regisseert en Kuyt corrigeert. Mannetje laten lopen? Daar peinst zelfs een bejaarde Kuyt niet over. Die loopt dat gaatje wel dicht, sleet of niet. Dat doet hij nu, dat doet hij op het EK2012 en dat doet hij straks op de Copacobana in 2014.

Dirk Kuyt afschrijven? Volgens mij hoeft dat niet.